سال ۸۷ شد و روز از نو البته بهتر از دیروز
اول اینکه سال نو رو تبریک می گم
دوم اینکه از بابت چند مدت نبودن در کلبه مین و من از همگی رسما معذرت خواهی می نمایم

راستش واقعا نمی دونم چی بنویسم - یعنی حالا که حال و وقتشو دارم ٬ موضوعشو ندارم ٬ واقعا نمی دونم چی بنویسم که به ماهیت مین و من جور در بیاد

می خواستم داخل مین و من فقط حرف از خودم باشه
از علاقه هام
از دلتنگی هام

ولی .........

ولی برای خالی نبودن عریضه یکی از شعر های خودم رو می ذارم ٬ آخه هر از گاهی شعرکی هم برا دل خودم میگم :

مطربا !
کنون که یار ٬مرا اجنبی صفت خوانده           بزن به چنگ و به مضراب تا دلش برود
حدیث صدق و صفا را به یار یاد آور                      شکنج زلف خرابش ز یاد ما نرود

تفالی هم از خواجه شیراز زدم ٬ حافظ فرمود :

آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتی
گردون ورق هستی ما در ننوشتی

هرچند که هجران ثمر وصل برآرد
دهقان جهان کاش که این تخم نکشتی

آمرزش نقد است کسی را که در این جای
یاریست چو هوری و سرایی چو بهشتی

در مصطبه عشق تنعم نتوان کرد
چون بالش زر نیست ٬بسازیم به خشتی

مفروش به باغ ارم و نخوت شداد
یک شیشه می و نوش لبی و لب کشتی

تا کی غم دنیای دنی ای دل دانا
حیف است ز خوبی که شود عاشق زشتی

آلودگی خرقه خرابی جهان است
کو راهروی اهل دلی پاک سرشتی

از دست چرا هشت سر زلف تو حافظ
تقدیر چنین بود٬ چه کردی که نهشتی