آجرک الله یا بقیه الله
در ایام شهادت بی بی دوعالم حضرت زهرای مرضیه . درگذشت عالم والامقام - حضرت آیت الله فاضل لنکرامی را خدمت آقا امام زمان و مقام معظم رهبری تسلیت عرض می کنم .

بعضی از افراد بی نظیر جایگزین ندارند ........

یا حق......

سلام

جاتون خالي مانور يا به قولي رزمايش.

فروردين بود كه دوستام گفتند دارند از طرف بسيج مي رند رزمايش. سه روز ، 24-25-26 فروردين 86

هميشه از تلويزيون ديده بودم . تير و تانك و بومب و تاق تاق و ...... . يكي مي گه برادر ، يكي ديگه مي گه امدادگر و اينجور لفظ هايي كه دلم مي خواست بشنوم و در شرايطش حتي اگه ساختگي هم باشه قرار بگيرم ....(خوب دلم مي خواست ديگه . كاري به سن و سال نداره )

تصميم گرفتم با دوستام همراه بشم ولي من نه عضو بسيج بودم و نه آموزش ديده بودم . عضو گردان هم نبودم .

در عرض 1 روز تمام جازني ها انجام شد و من بجاي آقاي .... رفتم مانور .

30/5 صبح محل اعزام بودم . سرشماري و توجيه تا ساعت 7 صبح . اعزام به منطقه عمومي علويجه . استقرار در چادر بنا به گردان-گروهان-دسته-هسته و ... . زيرسازي چادر. تحويل گرفتن پتو و نهار . كلاس و ....

خيلي جالب بود . خوابيدن توي بيابون . تنباكو ريختن براي تشريف نياوردن جناب عقرب و تجربياتي از اين دست . جالب تر از همه گلاب به روتون دستشويي رفتن ساعت 2 يا 3 شب بود . آفتابه به دست . توي ظلمات بايد 300-400 متر مي رفتيم و فقط رد تك لامپ توالت بود و 30 سرويس بهداشتي كه مارو راهنمايي مي كرد. پرده به عنوان در ، كه بايد هم پرده رو مي گرفتي كه باد نبره . هم آفتابه رو و هم شلوار فانسقه دار كه 4 سايز ازت گشاد بود .

شب اول بعد از دعاي كميل (مثل جبهه ها ) جنگولك بازي بچه ها شروع شد . پدري از اردوگاه درآوردند كه اون سرش ناپيدا. يهو يكي از مربيان گردان اومد . با صداي بپر بيرون بسيجي ، ريختيم توي بيابون . همه را به ستون كرد و از كنار جاده يه 800 متري مارو برد و بعد هم 100 متري رفتيم داخل بيابون. توي مسير از سكوت گفت . از صبر . از صلابت . از بسيجي هاي جبهه . با احترام مي گفت . سربه سرش مي ذاشتند بچه ها و اون فقط آروم حرف مي زد . تاكتيك رزم در شب رو داد مي زد و يهو نور چراغ قوه رو داخل گردان مي چرخوند .

بچه ها مي دونستند يعني چه . همه خيز مي رفتند زمين . بارون اومده بود . زمين گلي بود . ولي خيز مي رفتند . ياد شبهاي عمليات كه تلويزيون مي ذاشت افتاده بودم . كسي نمي گفت اتوي شلوارم خراب مي شه . يا ژل موهام خاكي كي شه .

رفتيم داخل بيابون . صلوات فرستاديم و نشستيم . و مربي گفت از شهادت و شهيد . مي گفت كه اينجا آدم رو مي سازه . بيابون رو مي گفت . داستان رشادت مي گفت . داستان صفا . داستان مصيبت . و اينكه بچه ها شيطنت مي كردند رو با جبهه مقايسه مي كرد . مي گفت طوري نيست ولي حد و اندازه هر چيزي رو بايد نگه داشت .

برگشتيم . ولي اينبار بچه ها آروم بودند . نه بخاطر اذيت شدن . آروم بودند چون به نگاه نويي رسيده بودند . من هم  رسيده بودم . به تفكري فراتر از هيجانات زودگذر دراماتيك فيلم ها . مسئول عمليات گردان با موتور تريل كناره ستون رو گشت مي زد و بيابون رو چك مي كرد تا كسي جا نمونه .

شب بارون اومد و زد به زندگي بچه ها . توي سرما توي آب خوابيدن و صبح زود توي بيابون با آب سرد وضو گرفتن چه با صفا بود . 

شب دوم هم گذشت .

حالي داد رزمايش كه نگو . روز سوم . جالب تر از همه مانور اصلي بود ..... امداد و نجات ...

شدم امدادگر . دوتا پاي يه مصدوم رو جوري با باند بهم بستم كه خودم هم نتونستم باز كنم .

خيلي چيزها رو نمي شه گفت . بايد ديد . بايد درك كرد .

سه روز رزمايش . سه روز بيابان . بدون توپ و  تانك . فارغ از همه چيز و فقط خدا .

جاتون خالي .......

 

اين گوشه اي از مشاهدات شخصي بنام عمادالدين يونسي بود . شخصي كه يك اردو او را متحول كرد .

 

يا حق ....

درد در سینه فغان می کند و می سوزد **** مرهمی بر دل صد چاک ز بی یاری نیست

بر در میکده و دیر گذر کردم و باز *** بی رخ دوست دگر منزل و مآوایی نیست

 

چشمم به در سپید شد ٬یارم ز در نیامد *** بسیار صبح و شب شد ٬آن جان من نیامد

مژده رسید اکنون ٬بانگ جرس شنیدند *** آنانکه صوت حق را از راه دور شنیدند